Na een een middag op het strand van Omø, live (Ierse-) muziek en een prachtige zonsondergang zijn we vanmorgen van Omø de Grote Belt overgestoken richting Nyborg om te schuilen tegen het slechtere weer komend weekend.
Het was geen wereldschokkende tocht, maar het is altijd wel even opletten op de grote schepen van en naar de Storebæltsbroen, in de diepwater vaarroute. Dat goed opletten betekent goed vooruit en opzij kijken da’s goed gelukt, maar het achteruit kijken wat minder, maar daar kom ik zo op terug. op het kaartje hieronder is goed te zien hoe de diepwater vaarroute vanaf de brug rechtsboven, naar het zuiden slingert en daar ook nog een keer splitst.
Als je de route gepasseerd bent is het verder in rechte lijn naar Nyborg. We liggen daar altijd het liefst in de oude veerhaven. Sinds het gereedkomen van de brug is het gebied rond de oude havens omgetoverd tot een grote woonwijk met veel appartementencomplexen. De oude kades zijn omgetoverd tot ligplaatsen voor de pleziervaart waar je, afhankelijkheid van de verwachte windrichting, een prima plek kunt vinden.
Zodra we een goed plekje gevonden hadden zijn we eerst maar even gaan zwemmen om af te koelen, daarna zaten we lekker te relaxen in de schaduw van de buiskap totdat ik tegen Mo zei “verrek waar is onze bijboot…??” Het bleek dus dat we nooit in de gaten gehad hebben dat ergens tussen Omø en Nyborg de, normaal altijd klotsende, bijboot zijn eigen weg gekozen had. Ondanks dat ik best wel met een lijntje overweg kan, is het me gelukt om de bijboot met een prutsknoop vast te zetten. Hieronder het normale uitzicht achteruit…
Dus eerst maar eens een fiets opgegraven om de kust af te rijden van de haven van Nyborg tot de Storebæltsbroen, we hadden immers de wind en de stroom in de rug gehad, de bijboot zou dus ergens langs de kust kunnen liggen.
Niks te zien natuurlijk, dus maar weer via de kortste weg naar de boot. Mo had ondertussen een mail gestuurd naar de havenmeester van Omø. Ik heb daarna Lyngby-radio, het kustwachtcentrum van Denemarken, gebeld om melding te maken van de vermiste bijboot. Toen ik de kleur, lengte en merk doorgaf hoorde ik aan de andere kant van de lijn “wait a minute, I think I can help you…”, bleek dat onze bijboot opgepikt was. Na het doorgeven van het telefoonnummer van de vinder had ik al snel contact en bleek de eerlijke vinder een motorboot-eigenaar uit Vordingborg te zijn, die zijn vondst gemeld had bij Lyngby radio. Hij heeft onze bijboot meegenomen naar zijn thuishaven en we hebben afgesproken dat we, na het slechte weer komend weekend, de bijboot daar weer ophalen. Dit betekent dus wéér de Grote Belt over richting Vordingborg… Nu was het onze bedoeling om deze reis zoveel mogelijk nieuwe havens aan te doen, daar kunnen we dus Vordingborg aan toe voegen. Eerst maar eens een paar dagen relaxen in Nyborg.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten